Jak działa ranking

Każda rankingowa partia online zmienia punkty obu graczy. System to Elo — ten sam pomysł, którego szachy używają od lat sześćdziesiątych — i warto go zrozumieć, bo nagradza co innego, niż ludzie się spodziewają.

Ostatnia aktualizacja: 2026-08-23

Dlaczego Elo, a nie punkty za wygrane

Oczywisty system rankingowy daje punkt za wygraną. Produkuje też tabelę posortowaną według tego, kto rozegrał najwięcej partii, co nie jest tym samym co „kto jest najlepszy".

Elo zadaje inne pytanie: jak zaskakujący był ten wynik? Pokonanie kogoś dużo mocniejszego to mocny dowód na Twoje umiejętności i mocno rusza ranking. Pokonanie kogoś dużo słabszego nie mówi prawie nic i rusza go ledwie zauważalnie. Młócenie partii z początkującymi nie prowadzi donikąd.

Wszyscy zaczynają od 1200. Nie ma podłogi ani sufitu; liczby po prostu układają się tam, gdzie stawiają je wyniki.

Wzór

Przed meczem system liczy oczekiwany wynik każdego gracza — prawdopodobieństwo wygranej przy danej różnicy punktów:

oczekiwany_A = 1 / (1 + 10^((punkty_B − punkty_A) / 400))

Czterysta to stała skali: różnica 400 punktów oznacza, że mocniejszy powinien wygrywać mniej więcej dziesięć razy na jedenaście. Po partii ranking zmienia się o różnicę między tym, co się stało, a tym, czego oczekiwano:

nowe_punkty_A = punkty_A + K × (wynik_A − oczekiwany_A)

gdzie wynik_A to 1 za wygraną i 0 za przegraną. Ponieważ oba oczekiwane wyniki sumują się do jedynki, punkty zdobyte przez jednego gracza są punktami straconymi przez drugiego — chyba że gracze mają różne K, o czym niżej.

Współczynnik K: nowe konta ruszają się szybciej

K decyduje o tym, jak gwałtownie pojedynczy wynik rusza rankingiem. Stałe K jest złym kompromisem: wartość dość wysoka, żeby nowy gracz szybko znalazł swój poziom, jest też dość wysoka, żeby ustawiony gracz stracił dorobek sezonu w jeden słaby wieczór.

Dlatego K zależy od liczby rozegranych partii rankingowych:

Przykład z liczbami

Dwóch ustabilizowanych graczy (K = 16). Ty masz 1200, przeciwnik 1400.

Twój oczekiwany wynik: 1 / (1 + 10^((1400 − 1200) / 400)) ≈ 0,24. Powinieneś wygrywać mniej więcej jedną partię na cztery.

• Wygrywasz. 16 × (1 − 0,24) ≈ +12. Masz 1212, przeciwnik spada do 1388.
• Przegrywasz. 16 × (0 − 0,24) ≈ −4. Masz 1196, przeciwnik rośnie do 1404.

Zwróć uwagę na asymetrię, bo w niej tkwi cały sens: słabszy ryzykuje cztery punkty, żeby wygrać dwanaście. Granie z mocniejszymi jest tanie. Unikanie ich jest tym, co naprawdę kosztuje.

Teraz odwróć role — jesteś graczem 1400. Pokonanie gracza 1200 daje cztery punkty, przegrana z nim kosztuje dwanaście. Nie ma bezpiecznego sposobu na obronę rankingu poza ciągłym zasługiwaniem na niego.

Gracze bez konta i Sezon 0

Ranking nie czeka na konta. Punkty są przypisane do identyfikatora gracza, a nim może być zarówno konto, jak i losowy identyfikator wygenerowany przez urządzenie przy pierwszym uruchomieniu. Jedni i drudzy pojawiają się w tej samej tabeli.

Gdy później zalogujesz się przez Google, anonimowy identyfikator można raz powiązać z kontem, żeby historia zbudowana przed logowaniem nie przepadła. Raz i tylko z jednym kontem, a dwie historie rankingowe nigdy się nie sumują — inaczej wiązanie byłoby sposobem na produkowanie punktów.

Mecze, które się nie liczą

Dwie kategorie partii są zapisywane, ale wyłączone z rankingu.

Partie z botem. Są do ćwiczeń. Poziom trudności bota to ustawienie, więc jakikolwiek ranking wyprowadzony z pokonywania go nie znaczyłby nic.

Partie rankingowe między graczami wyglądającymi na dzielących sieć. To zasada opisana w poradniku gry online: najprostszym sposobem na podrobienie rankingu jest granie sam ze sobą z dwóch urządzeń, a najprostszą obroną jest nieliczenie takich partii. Czasem łapie to prawdziwe pary z jednego Wi-Fi i jest to kompromis przyjęty świadomie — garść nierankingowych meczów między współlokatorami to mniejszy problem niż tabela, którą każdy może sfabrykować.

Najczęstsze pytania